Η Μοναξιά ενός Ασυμβίβαστου Εκδόσεις Εξάντας Συγγραφέας βιβλίου Εισαγωγή ΑΡΧΙΚΗ Αναζήτηση

TGANews - 3 Μαϊου 2004

Ακραία κι επικίνδυνα παιχνίδια εξουσίας

Της Ιουστίνης Φραγκούλη, δημοσιογράφου-συγγραφέως

Μη αναστρέψιμη φαίνεται πλέον η ρήξη ανάμεσα στο Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδας, καθώς η διευρυμένη σύνοδος την περασμένη Παρασκευή επέβαλε ταπεινωτική ποινή στον κ. Χριστόδουλο, απειλώντας άμεσα την ελληνική κυβέρνηση για άρση της πράξης του 1928.

Ο κ. Βαρθολομαίος κατηγορεί σε κάθε ευκαιρία τον προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ελλάδας για αλαζονική συμπεριφορά, προειδοποιώντας τον εμμέσως πλήν σαφώς ότι μπορεί να προχωρήσει σε καθαίρεσή του καλώντας μείζονα και υπερτελή σύνοδο. Ο οικουμενικός πατριάρχης όχι μόνο διακηρύσσει το στόχο του για προσάρτηση των μητροπόλεων των Νέων Χωρών, αλλά αμφισβητεί με τις πράξεις του το ίδιο το αυτοκέφαλο της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Είναι γνωστό πως ο οικουμενικός πατριάρχης από την αρχή της ποιμαντορίας του διεκδίκησε δικαιώματα στις μητροπόλεις των Νέων Χωρών , ερχόμενος σε έντονη αντιπαράθεση με τον προκάτοχο του κ. Χριστόδουλου, μακαριστό αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Και είναι επίσης γνωστό ότι έχει αναγάγει σε μέγιστη προτεραιότητά του να επισκέπτεται συχνά πυκνά τις εν λόγω μητροπόλεις, τονίζοντας την παρουσία του και τις διεκδικήσεις του με εμπρηστικές ενίοτε δηλώσεις.

Η απόφασή του να προχωρήσει σε ρηξικέλευθες λύσεις ήταν περίπου αναμενόμενη, αφού διαφαινόταν από καιρό η συστηματική προσπάθειά του να διεκδικήσει τις Νέες Χώρες εν όψει μιας μελλοντικής ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που μοιραία θα καταργούσε τη συνθήκη της Λωζάννης.

Σ' αυτή την εξουσιαστική του μανία ο κ. Βαρθολομαίος επέλεξε να βγάλει τα βέλη του από τη φαρέτρα χτυπώντας τον αντίπαλό του κ. Χριστόδουλο, αλλά και την ίδια την ενότητα του Ελληνισμού. Είναι αξιοσημείωτη η προσπάθειά του στο διάγγελμά της Παρασκευής να χωρίσει τον ελληνικό λαό σε βόρειους και νότιους,σε παλιοελλαδίτες και νεοελλαδίτες. Ιδιαίτερα ύποπτη και ενοχλητική ήταν η υπενθύμιση πως ο πληθυσμός της Βόρειας Ελλάδας προέρχεται κυρίως από μικρασιάτες πρόσφυγες που έχουν ακατάλυτους δεσμούς με το πατριαρχείο.

Είναι λυπηρό ο προκαθήμενος της Ορθοδοξίας, ο οποίος διαρκώς ευεργετείται από τις ελληνικές κυβερνήσεις, να προσπαθεί να ανοίξει ζήτημα για τις Νέες Χώρες σε μια εποχή που η ελληνική εξωτερική πολιτική διέρχεται κρίση μετά την αποτυχία του σχεδίου Ανάν. Και ήταν ανάρμοστη η εμπλοκή του στο δημοψήφισμα της Κύπρου, η τοποθέτησή του υπέρ του ναι, όταν η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Κύπρου είχε πάρει αντίθετη στάση, συμπλέοντας με τη βούληση του ελληνοκυπριακού λαού.

Την ίδια στιγμή θα πρέπει να ξεκαθαριστεί ο ρόλος του Πατριαρχείου στο πηδάλιο της ελληνικής ανά τον κόσμο ομογένειας. Πέρα του ότι ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος έχει ανοίξει πληγές με τους χειρισμούς του στα θέματα των ιεραρχών της Αμερικής, της Αυστραλίας, της Μεγάλης Βρεταννίας, της Ελβετίας διαιρώντας το χριστεπώνυμο πλήθος, η πάγια πολιτική του Φαναρίου να προτάσσει την Ορθοδοξία έναντι του Ελληνισμού έχει προκαλέσει μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα για τη συνέχεια της ελληνικής διασποράς. Το λόμπι για τα εθνικά θέματα από την Εκκλησία έχει καταργηθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής, ενώ τα ιδρύματα των Ελλήνων ομογενών αργά και σταθερά περνούν στα χέρια άλλων Ορθοδόξων.

Είναι καιρός η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδας, ενωμένη και με σύνεση να πάρει οριστικές αποφάσεις για το μέλλον της. Δεν θα πρέπει η ιεραρχία να τοποθετηθεί στο μείζον ζήτημα των Νέων Χωρών με προσωπικά κριτήρια αλλά μόνο με εθνικά. Άλλωστε, ο κ. Βαρθολομαίος έχει αποδείξει πόσο σέβεται τους κανόνες της Εκκλησίας, εκπαραθυρώνοντας αρχιεπισκόπους και μητροπολίτες μέσα σε μια νύχτα.

Εάν οι μητροπολίτες της Βόρειας Ελλάδας δεν θέλουν να γίνουν πρώην εν μια νυκτί, ας αντιληφθούν ποια θα είναι η επόμενη μέρα κάτω από την αυθαιρεσία μιας πατριαχικής συνόδου. Και οι μητροπολίτες της Ελλαδικής Εκκλησίας ας συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της κρίσης που μπορεί αργά και σταθερά να οδηγήσει στην κατάργηση του αυτοκεφάλου της. Πρώτο βήμα είναι η άρση της πράξης του 1928 και μετά η διαμφισβήτηση του καθεστώτος της Εκκλησίας της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα είναι καιρός η ελληνική πολιτεία να πάρει στα χέρια της τα ηνία του Απόδημου Ελληνισμού διαφυλάσσοντας τα δημιουργήματα των Ελλήνων της Διασποράς.